کتابخانه مجازی الفبا
ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی PDF
کد خبر : 199640
تاریخ انتشار : 11 شهریور 1396 11:28
تعداد مشاهدات : 53

تازه های کتاب: کتاب روایتی از زندگی انبیاء

این اثر در قالب سه فصل ضمن معرفی «انواع روابط عاطفی پیامبران با امت ها» و «شیوه های ایجاد روابط عاطفی انبیاء و اولیای الهی با امت ها» به «موانع روابط عاطفی» نیز اشاره می کند.
📢 کتاب روایتی از زندگی انبیاء به قلم فاطمه صادقی چاپ شد.
نویسنده در فصل نخست این روابط عاطفی پیامبران را در شاخه هایی همچون روابط عاطفی با توده مردم، روابط عاطفی با زیردستان، روابط عاطفی با مستمندان، روابط عاطفی با استاد، روابط عاطفی با مخالفان و روابط عاطفی پیامبران در جنگ ها دسته بندی کرده است.
در این اثر  درباره نوع تعامل و رفتار حضرت ادریس (ع) با امت اش  آمده است: «در مورد حضرت ادریس (ع) آمده است که کلمات حکمت آمیزی نقل می کرد که حاکی از محبت او نسبت به دیگران است، از جمله : «بهترین شکرانه نعمت های خداوند، احسان و نیکی به بندگان اوست» (صحفی، سید محمد، 1371، قصه های قرآن، قم، انتشارات اهل بیت، چاپ دوم، ص 36). او به احسان و نیکی به بندگان خدا توصیه می کرد و به یاری ستمدیدگان می شتافت. چنان که «روزی پادشاه ستمگری که بر قوم ادریس حکومت می کرد به بنده ای ستم کرد و او را به بهانه ای به قتل رسانید، ملک او را به تصرف خویش درآورد و عائله او را بیچاره و بینوا ساخت. ادریس نزد او رفته و پیام پروردگار را به او رسانید و از آن بینوا حمایت کرد، اما با تهدید پادشاه روبرو شد. ادریس او را نفرین کرد و به عذاب الهی دچار شد و تخت سلطنت از او گرفته شد (همان، صص 37 و 38). این نوع حمایت از بینوایان و مستضعفان که توده مردم بوده اند، انس و الفت فراوانی در دل مردم ایجاد کرده بود و رابطه محبت آمیز انبیاء نسبت به آنان، چون چشمه ای جوشان بر وجود تشنه آنان گوارا می نمود.»
 در فصل دوم، امیدآفرینی و تقویت روحیه، ایجاد جو تفاهم و آزادی اظهارنظر، بهره برداری مناسب از تمامی فرصت ها، اصلاح طلبی، توجه به نیازهای مردم، تحریک اندیشه و عواطف و سبقت گرفتن در عمل، به عنوان برخی از شیوه های ایجاد روابط عاطفی انبیاء و اولیای الهی با امت ها معرفی شده است.
در این فصل نویسنده در حکایت هایی کوتاه، نمونه هایی از روش های ارتباط پیامبران با امت ها را به تصویر کشیده که در این زمینه در صفحه 140 می خوانیم: «حضرت سلیمان (ع) نمونه پیامبر مقتدری بود که در دوران خود به دلیل مهیا بودن شرایط و لوازم حکومت، فرصت ایجاد شده را به خوبی غنیمت شمرد و از آن فرصت مناسب برای بسط و گسترش مبانی توحیدی و مکارم اخلاقی و هعمران و آبادی در قلمرو حکومت مقتدر خویش استفاده بهینه کرد ( ر.ک : اصلاح و فساد در داستان های قرآن، صص 256 – 261). حتی آن حضرت به مجرد اطلاع از شرک و بت پرستی سبا و ملکه آن، با نوشتن نامه دعوت و گسیل داشتن پیک تبلیغی، کار دعوت را آغاز کرد و به فرستاده خود چنین فرمان داد که: «این نامه مرا ببر و بر آنان بیفکن، سپس برگرد (و در گوشه ای توقف کن) ببین آنها چه عکس العملی نشان می دهند!» (نمل / 28). شاید دستور به انداختن نامه در میان آنان بدین منظور بوده که جای کتمان و پرده پوشی نباشد. از اطمینان ملکه به نامه نیز روشن می گردد که پیام دعوت به شکل صحیح و دقیق به او رسیده و احتمال جعل به کلی منتفی بوده است. این معرفی خدا در شرایطی که مخاطبان پذیرای دعوت اند، نوعی شیوه تبلیغی موثر به شمار می رود. (عباسی مقدم، مصطفی، 1379، اسوه های قرآنی و شیوه های تبلیغی آنان، قم، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، ص 353)».
 مولف در فصل پایانی کتاب نیز از مواردی مانند حسادت، لجاجت، تجمل گرایی، عدم توجه به نیازها، خودمحوری، عیب جویی و سرزنش، کینه توزی و بداخلاقی و بدزبانی به عنوان موانع روابط عاطفی نام برده است.
نخستین چاپ کتاب «شیوه های ارتباط پیامبران با امت ها» در 212 صفحه با شمارگان یک هزار نسخه به بهای 13 هزار تومان از سوی انتشارات نگار تابان راهی بازار نشر شده است.

🔘 منبع: شبکه علمی ثریا